Ο Χρόνης Βεργάκης γραφει για την μεγαλη προκριση της Ελλάδα στην τετραδα και την νικη επι της Λιθοιυανια, για την γκινια, για την καταρα που εσπασε, και τονιζει πως αυτα τα παιδιά όχι για μεταλλιο ειναι ικανα αλλά ακομα και για το χρυσο
Ναι, Ναι, Ναι, ειμαστε στους ημιτελικους, το γραφω, το φωναζα πριν, το ελεγα δεξια και αριστερα σε οποιον εβδισκα και δεν το πιστευω ακομα, ναι η Ελλάδα εσπασε την καταρα, νικησε τους δαιμονες που την κατατρεχουν εδω και 16 χρονια και ναι πιστεψε το ειμαστε στην ζωνη των μεταλλιων εκεί που αξιζουν πέρα για πέρα κάθε παιδί να βρεθεί
Απο πιον να ξεκινησεις απο τον Κωστα τον Σλουκα και τον Παπανικολάου και τον Αντεντοκουνμπο, απο τον Γιαννη, απο τον Βασιλη, απο τον Ταιλερ, απο τον Ντινο, απο τον Σαμο, απο τον Θαναση, ειναι και πολλοι και δεν θέλω να αδικήσω καποιον ολοι μηδενός εξαιρερουμενος το αξιζαν, το ειχα γραψει και πριν απο αυτό το τουρβουά στις πρωτες ημερες της προετοιμασιας πως αυτά τα παιδιά, ο επιλογος ή αυλαια αν θελεται καποιον παιδιων ειναι στο βαθρο, εκεί που τους αξιζει.
Ενταξει, βαθρο δεν βγηκαμε αλλά αυτά τα παιδιά ειναι ικανα για αυτό, βρισκονται στους τεσσερις, δεν εχουν κανενα και τιποτα να βοβηθουν και ειναι ικανοι να κανουν ενα ακομα βημα την Παρασκευη κοντρα στην Τουρκια για την προκριση στον τελικο, εξάλλου το ειπε και ο Γιαννης σε αυτην την ποροτικη – ηγετικη ομιλια τοπυ με το περας του προημιτελικου στο κέντρο του γηπεδου ”Αλλο ενα ματς εμεινε, πάμε να το κερδισουμε” και ετσι ειναι οπως δηλωσε και ο Βασιλης Σπανουλης μπορεί η προκριση στα ημιτελικα να σημαινει πολλά μπορεί και ο όχι.
Το πρώτο βημα εγινε, η δουλεια ωστόσο δεν εχει ολοκληρωθει, ενα ακομα εμεινε και να σας εκμυστηρευτω και κατι που σκεφτομουν βλέποντας την εξασφαλιση της προκριση οταν ακουστηκε η κορνα της ληξης οτι φετς συμπληρωνονται 20 ολοκληρα χρονια απο το χρυσο του 2005 κοντρα στην Γερμανια και λέω μακαρι να επαναληφθει με Γερμανια στον μεγαλο τελικο, βεβαια τρεχω πολύ αλλά ναι αυτη η ομάδα, αυτη η παρέα μπορεί να μην ειναι το νουμερο ενα φαβορι ωστόσο διαθετει, δυναμη, ποιοτητα, ποσοτητα, εμπειρια, φρεσκάδα για να βρεθει εκεί που ηταν πριν απο ακριβως 20 χρονια στο Βελιγραδι
Ειλικρινά πιστευε κανεις οτι αυτη η ομάδα, αυτη η ομαδαρα θα κολωνε (ας μου επιτραπει η εκφραση) κοντρα στην Λιθουανια, το εβλεπες απο πριν οτι το ματι τους γυαλιζε, οτι εβγαζε φωτιες και αυτην την ομάδα οταν πιασει το μεγιστο των δυνατοτητη της ειναι πραγματικά ασταματητη
Και αυτο ειδαμε σημερα, ολοι εδωσαν το κατι αλλος ενα μεγάλο λιθαρακι αλλο ενα μικρό, αυτη η ομάδα με την ομαδικοτητας, την νοοτροπία πρωταθλητη που φετος εχει μπολιστει μεσα στους διεθνεις σε σχεση με αλλες χρονιες δεν ητανα δυνατον να αποκλειστει απο αυτην Λιθουανια ειδικά οταν οι τελευταίοι ειχαν μονο τον Βαλαντσιουνας να προσπαθει να βγαλει τα καστανα απο την φωτια
Ωστόσο για ακομα ενα παιχνίδι, για μένα ενα ηταν εκείνο που μέτρησε εκτος φυσικά απο το πάθος και την αυταπαρνηση, η αμυνα. Για ακομα ενα ματς η εθνική πραγματικά ηταν χαρμα ιδέσθαι ειδικά στο δευτερο ημιχρονο ηταν πραγματικά σεμιναριακου επιπεδου με deflection, ταπες, κοψιματα, σωστες αλληλοκαλυψεις, μαρκαρισματα που δεν αφηναν τον αντιπαλο να βρει μια καθαρη λυση και τον αναγκάζα ειτε να κανει ενα βεβιασμενο σουτ ειτε να το μεινει η μπάλα στα χέρια
Γενικά η αμυνα μας κοντρα στα βαριά η αλήθεια ειναι κορμια των Λιθουανων τα πήγε εξαιρετικά, ακομα και σε περιπτωσεις που η επιθεση μας κολλουσε η αμυντική λειτουργεια και η συνοχη στο δικο μας μισό ηταν πραγματικά ήταν οσκαρικου χαρακτηρα, φυσικά στη επιθεση οι εξειαρετικες συνεργασιες των Σλουκα, Γιαννη, Παπανικολάου, Κωστα και γενικά οι κινησεις μεσα στο ζωγραφιστο ηταν κλειδι και αυτό οπου μας βοληθησε να πάερουμε ευκολους ποντους και να βγαινουμε πολλές φορες στο ανοιχτο γηπεδο
Γενικά ηταν ενα παιχνίδι απο την εθνική πολύ καλυτερο, πολύ ανωτερο απο αυτό κοντρα στο Ισραηλ εκεί που μέτρησε η δυναμη, το παθος περισσότερο απο την τακτική και το καθαρα αγωνιστικο
Η Εθνική ομάδα το βασικο της στοχο το πέτυχε, ηταν το σπάσιμο της καταρας και την προκριση στα ημιτελικά ωστόσο η δουλεια δεν ολοκληρωθηκε και το ταβανι αυτης της ομάδας ειναι το μεταλλιο, χρυσοι, αργυρο, χαλκινο, τι να σας πω, αγνωστο, ειναι κατι που θα το δειξει το παρκέ ωστόσο αυτη η ομάδα ειναι ικανη για τα πάντα, ειναι ικανη κυριως το γραφω λογω του οπραγματικά ωραιου οικογενειακου κλιματος που εχει να φερει μια μεγάλη διακριση μετα απο 16 χρονια και γιατι όχι ενα καλύτερο χρωμα μεταλλιου απο αυτό που ειχαμε φορεσει στο στηθο μας το 2009
To εχω γραψει στο blog μου μετα το ματς με την Ισπανια και την πιθανες διαστευρωσεις οτι αυτη η ομάδα εχει μια ρυση ευκαιρια να πάερει ενα μεταλλιο, η μεγαλη της ευκαιρια ειναι τωρα και μετα τολυς αποκλεισμους της Σερβια, της Γαλλιας και της Ιταλιας πλην της Ισπανιας στην πρωτη φαση το πιστευω ακομα περισσότερο, ναι τωρα η μεγαλη ευκαιρια της Ελλάδας για διάκριση, γμια ενα μεταλλιο ακομα και να φτασει στην κορυφη, δεν ξέρω αν τα καταφερει αλλά αυτα τα παιδιά δειχνουν ικανά να το κανουν πράξη
Κλείνοντας δεν θα μπορουσα να σταθω στον Κωστα Παπανικολάου, ενας αρχηγος εντος (το απέδειξε και σημερα) οσο και εκτος απο τροις τεσσερις γραμμες του παρκέ, οι δηλωσεις που κανει μετα όχι ανατριχιαστικες ειναι, απλά συγκλονιστικές απέδειξε οτι εχει μεγαλος ηθος και πραγματικά οι αθλητες ετσι πρέπει και φυσικά αναφερομαι σχετικά με αυτές για την Εθνική ποδοσφαιρου και την κριτικη που δεχτηκε ή… δεχεται απο τους προπονητες των… καφενειων που ονομαζεται social media
