Ο Χρονης Βεργάκης γραφει για την κατακτηση του χαλκινου μεταλλιου απο την εθνική, για τα παιδιά και αυτην την γενιά πόυ το αξιζε για το πως ηρθε η νικη επι της Φιλανδίας και τονιζει πως αυτο το χαλκινο ειναι σαν η ομάδα να κατεκτησε το χρυσό
16 ολοκληρα χρόνια, ηταν Σεπτεμβριο του 2009 οταν η Ελλάδα νικουσε την Σλοβενία σε αυτόν αλησμονητο απο αποψης θρίλερ μικρό τελικο 57-56, απο τοτε χρειάστηκαν να περασουν ουτε ενα, ουτε δυο, ουτε δεκα χρονια, αλλά δεκαεξι, αλλες χρονιες με καλύτερες ομάδες, αλλες παλι ως φαβορι για μια θεση στο βαθρο, ο κοινός παρανομαστης; Εκτος όχι βαθρου αλλά τετραδας. Και ηρθε αυτη η ομάδα, αυτη η παρέα ο σωστος χαρακτηρισμος για να σπάσει αυτη την γκινια; την καταρα; να δωσει ενα χτυπημα στην κακή μοιρα; Οπως θέλετε πειτο το και να την ανεβασει στο τριτο σκαλι του βαθρου
Αναμφιβολα το εχω γραψει και πριν ξεκινησει αυτο τοπ ταξιδι οτι αυτα τα παιδιά αξιζαν και ειδικά για τους Παπανικολάου και Σλουκα που απο ότι φαινεται θα ειναι ο τελευταίος χωρος γιατι αφησαν ενα μικρό παραθυρακι να βρεθουν στυοπ βαθρο, γιαυτο ξεκινησε αυτο το ταξιδι, με αποατερο σκοπο το απογευμα της 14η Σεπτεμβριου να κρεμεται στο στηθος τους το χαλκινο μεταλλιο και αυτό εγιναν
Ειναι μια γενιά που μας εχει χαρισει τοσα πολλά σε συλλογικο επιπεδο, σε εθνικο επιπεδο αυτο της εθνικής ομάδας δεν μας ειχε χαρισει μια επιτυχια, για πολλους λογους που οι περισσόσστεροι ειχαν ενα κοινο παρανομαστη μια κοινη συνυσταμενη: την ατυχια. Αυτα τα παιδιά πήραν αυτο που τους αξιζε απο αυτη την εθνική ομάδα ενα μεταλλιο, ενα μεταλλιο που ανηκει και σε όλα τα παιδιά που επαιξαν, που ματωσαν, που πονεσαν, που εκλεψαν αλλά δεν καταφεραν για τους παραπάνω .λοιγους να γευτουν αυτην την επιτυχια
Για τον τιτλο στο κειμενο δεν πεδευτηκα καθολου, δεν μπήκε ουτε στο ελάχιστο σε σκέψη καθώς μου γεννηθηκε με την κατακτηση αυτου του μεταλλίου, αλήθεια υπάρχει κανεις που να μην θεωρει αυτό το μεταλλιο σαν χρυσο, μα ετσι ειναι αυτο το χάλκινο λάμπει στα δικά μου ματια τουλάχιστον σαν χρυσο, οκ, δεν ειναι χρυσο αλλά η προσπάθεια της εθνικής απο την αρχη, τις δυσκολίες που πέρασε αλλά και τους αντιπάλους που ειχε στο διαβα της αλλά και το γεγονός πως επιεστρεφει στην φυσικη της θεση δηλαδή στο βαθρο μετα απο 16 χρονια για μενα πρωσοπικά αν με ρωτατε ειναι σαν να πήρε το χρυσό
Το πάθος για ενα μεταλλιο το ειδαμε και πως επαιξαν απαντες κοντρα στην Φιλανδία, η εθνική για μενα ειχε ενα μονο συστατιτικο περαν της τακτικης που δεν ειχε κοντρα στην Τουρκια, το Πάθος. Βλέποντας τον αγωνα η εθνική ειχε μεγαλη αποφασιστικοτητα,τεραστοια θεληση και απαραμιλος πάθος που τελικά οταν εχεις και ποιοτητα μπορουν να σε οδηγησουν στην νικη
Η γαλανόλευκη πραγματικά ηταν πολύ καλά διαβασμενη στο παιχνίδι των Φιλανδών δεν τους αφησε σε καμια περίπτωση να δοκιμαζουν ή να κανουν το παιχνίδι τους απο την περιφερεια σημειο που ηταν και το βασικο τους οπλο ενω ο Γιαννης ηταν εξαιρετικος κατω απο το καλάθι στο οποίο ηταν ανικητος, φανηκε οτι το παιχνίδι με την Τουρκια ηταν μια απλώς κακή παρενθεση και οτι αυτη η ομάδα εχει την νοοτροπία και τα ανακλαστικά για να βγάλει αντιδραση και την εβγαλε
Βεβαια Ελλάδα χωρις καρδιοχτυπι στο τέλος σαν να λέμε σουβάκι χωρις… τζατζικι πραγματικά δεν μπορεί να συμβει, και ομως μοναδικο μελανο σημειο της αναμετρησης ηταν η καθιζηση στο τελευταίο τριλεπτο του αγωνα καθώς οσα λάθη δεν κάναμε σε ΟΛΟ το τουρνουά προσπάθησαν οι διεθνεις μας τα κανουν μεσα σε τρια λεπτά, πραγματικά και εγω δεν πιστευα αυτο που εβλεπα με την Φιλανδία μάλιστα να ειναι και… ατυχη που δεν προηγηθηκε και να ερχοταν το εμφαγμα σε εμας
Τέλος ολα καλά, και η Ελλάδα αν και πήγε να μας στεςιλει εφυγε νικητρια μια επιτυχια που ειχε αρχη, που ειναι το εναυσμα να ερθουν και αλλες πολλες στο μέλλον, εχει το υλικο, μπορεί να φευγουν οι παλιοι σιγα-σιγα αλλά εχει και τον προπονητη και το mentality ετσι ωστε να διατηρει στα ίδια επιπεδα και αυτό το μεταλλιο να ειναι ενα απο τα πολλά που θα ακολουθησουν
Πραγματικά θα κλεισω με τρεις εικονες που μου εκανε να ατριχιάσω και να συγκινηθω και θεωρω οτι ειναι και του Ευρωμπάσκετ, η πρώτη; φυσικά το κλάμα του Γιαννη στο πάγκο με την ελληνική σημαια που μολις ειχε κατακτηση του χαλκινο μεταλλιο και πρωτο του με τα γαλανόλευκα, το δευτερο; Οι πανυγηρισμοι και το ξέσπασμα χαρας μετα απο την επιστροφη της εθνικής στα μεταλλια και φυσικά το τριτο, η αγκαλια του Τσαρτσαρη, Παπαλουκά, Διαμαντιδη με τον Σπανουλη, τοι φωτογραφια, τι επος αυτο το στιγμιοτυπο
Τέλος δεν θα μπορουσα να κλεισωσ στο τελευταιο πιθανως αρθρο για το Ευρωμπάσκετ με την νικητρια αυτου την Γερμανια, ενας τιτλος τεριάζει εδω, απολυτα δικαια πρωταθρια Ευρωπης, πως να το κάνουμε δηλαδή εχει την καλυτερη ομάδα και το επιβαιβεωσε, δυο χρονια μετα το Παγκοσμιο, σηκωσε και το Ευρωπαικο, απλά μοναδικοι με ενα Σρεντερ ολα τα λεφτα, για την Τουρκια απλά υποκλιση για την τρομερη πορεία που ειχαν, πάλεψαν τον τελικο αλλά ηταν αυτος ο Σρεντερ που ειχε διαφοιρετικη αποψη, εκπληκτικοι πορεία οι Τουρκοι που η αληθεια ειναι οτι λιγοι την περιμεναν
