O Εργκιν Αταμαν αποτελει παρελθον με καθε επισημοτητα απο το πάγκο του Παναθηναικου και ο Χρονης Βεργάκης γραφει για ενας προπονητη που αφησε ανεξιτηλο αποτυπομα στο ελληνικο μπάσκετ, μια προσωπικοτητα που τιμησε την ομάδα, το ελληνικο μπάσκετ που αγαπηθηκε, μισιστικε και εφερε τον Παναθηναικό ξανα στην επιστροφη στο θρονο του
Ηταν αναμενόμενο, ήταν προδιαγεγραμένο, ηταν σαν ενα προαγγελος οτι θα συνέβεναι και εμεις ειχαμε την αισθηση, την πληροφορια, την αποψη πως ηταν ενας διαζυγιο που δεν ηρθε ξαφνικά στις 15 Ιουνιου αλλα ειχε συμβει λίγους μήνες πριν, ηταν μοιραιο οτι θα συνέβαινε
Ξέρετε, δεν συνυθιζω να γραφω για αποχαιρετισμους, για ρομάντζα και για νουβέλες, δημσιογραφος ειμαι και καταγραφω γεγονοτα και σχολιάζω τι παιζουν οι παιχτες (οσο τους αφηνουν) αλλά δεν μπορώ σε αυτην την περιπτωση να μην γραψω για μια προσωοπικοτητα πολύ εντονη μεν αλλά που ηρθε και εφερε την αλλαγη και εφερε αυτό που ηταν το ζητουμενο για τους πράσινους τους ξαναεφερε στην κορυφη της Ευρωπης
Και αυτό πιστεψε με ειναι απο τις στιγμές, απο τα γεγονοτα που δεν διγραφονται, που δεν παραγραφονται και οπως τονισε και ο ίδιος θα μεινουν για πάντα χαραγμένη στην μνημη του οπως και στην δική μου, δεν θα ξεχασω οτι μολις ανέλαβε τον Παναθηναικό, οι πράσινοι ειχαν τερματισει στην προτελευταια θεση της Ευρωλιγκας και ερχεται σε μια ημέρα και λέει οτι ο Παναθηναικός θα κατακτησει την Ευρωλιγκα, λιγη το πιστεψαν, ακομα περισσότεροι ομως το εβγαλαν… «τρελο» ωστόσο ηξερε τι ελεγε
Και μπορεί κανεις να μην γνωριζει τι θα συμβει σε λιγους μηνες ωστόσο ο Εργκιν Αταμαν πιστευε στην ομάδα, στους παιχτες και με το διαφορετικο μπάσκετ που επαιξε γκρεμισαν ολα τα προγνωστικά, τα διέλυσαν ειδικά στον τελικο με την Ρεαλ εκεί που οι πιθανότητες να πάρει το τρόπαιο ο Παναθηναικός ήταν όσο η… Βιλερμπάν να το κατακτουσε φετος. Μηδαμινες τελειως. Και ομως το καταφερε
Ειναι σιγουρα μια προσωπικοτητα που εφερε το πάθος, το ταπεραπέντο και γενικά την ψυχοσυνθεση ενος λαου που τελικά αυτό που συμπαιρένω ειναι οτι ειμαστε ιδιοι, σαν λαος και το τονιζω, αυτό ισως τον εκανε λιγο παρεξυγυσισμο, λιγο μισιτο, λιγο να λοιδορειτε. Ωστόσο τελικά ηταν αυτη η προσωπικοτητα που χρειαζόταν στο πάγκο του ο Παναθηναικός να το επανεφερει εκεί που ειναι η φυσική του θεση δηλαδή στην κορυφη της Ευρωπης
Πολλοι λένε, γραφουνε που ακομε και εκεί το κατακρεουργουν οτι εκανε λάθη, προφανως, και μάλιστα πολλα αλλά για να μιλησουμε ή να γραψουμε σοβαρά ποιος δεν κάνει λάθη, το εχω πει πολλές φορές και μεσα απο το podcast αλλά και μεσα απο τα κειμενα μου το προσημο που θα μπει διπλα στο ονομα του του για μένα το γραφων ειναι ακρως θετικο, ενα μεγάλο plus
Και πως να μην ειναι ακρως θετικο οταν αυτός ο ανθρωπος, ο προπονητης εφερε τον Παναθηναικό μετά απο 13 χρονια στην κορυφη της Ευρωπης μεσα σε μια σεζον ενω την προηγουμενη τερματισε στην προτελευταια θεση και γενικά κατεκτησε με τους πράσινους επισης ενα πρωταθλημα και δυο Κυπελλα Ελλάδος
Και μετα απο τρια χρονια εφτασε το πλήρωμα του χρονου, το εβλεπες οτι το ρεζουαρβουαρ δεν ειχε αλλη βενζινη, απαραιτητο συστατικο για να μπορεί να κινηθει το οχημα και ο Τουρκος τεχνικος δεν ειχε αλλο αποθεμα και μοιραια και φυσιολογικά μετα απο τρια χρονια ακρως ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ πορεια (και οποιος δεν το βλέπει απλα ειναι τυφλος) ηρθε η στιγμη που θα πουμε το αντιο, το αντιο μας
Το δικο μου αντιο σε ενα προπονητη που τιμησε την ομάδα, που τιμησε το ελληνικο μπάσκετ, που τιμησε πανω απο ολα την χωρα μας την οποία και σεβαστηκε και ειδικά λογω της καταγωγης του, δεν ηταν αυτονοητα
Αλλα ολα καποια στιγμη εχουν ενα τέλος, ενα τέλος που ηρθε με καποιο τροπαιο του πρωταθληματος ή της Ευρωλιγκας αλλά σιγουρα θα γραψει πως αυτός ο προπονητης ηρθε και αλλαξε το ρου της πράσινης ιστοριας στην δεκαετια αυτη που διανυουμε, ξανα εφερε τον Παναθηναικό στο προσκυνιο στην κορυφη της Ευρωπης
