Ο Χρόνης Βεργάκης γραφει για την νικη της Ελλάδας κοντρα στην Ισπανία, την τρομερη εμφανιση στο πρώτο ημιχρονο, την ψυχη και την αυταπάρνηση στο δευτερο, το δρομο προς το μεταλλιο, τον μαγικο Γιαννη και υπογραμμιζει πως τωρα αρχιζει το πραγματικο μπάσκετ
Ακουω αποα χθες το βραδυ να μου επιτραπει η εκφραση κατι κουλά περι μεγαλύτερης νικης της τελευταιας 20ετιας, που μια νικη τεραστιων διαστάσεων, ναι η Ελλάδα κέρδισε την Ισπανια, την κέρδισε μετα απο 12 χρονια, την πέταξε εκτος αλλά για να ηρεμησουμε λιγο η εθνική ουτε την μεγαλήυτερη νικη της τα γτελευταια 20 χρονια δεν πέτυχε, ουτε καυεκτησε καποιο τροπο, ουτε περασε επειδη βγηκε πρώτη στην επομενη φαση
Αισθανομαι πως η χθεσινη νικη ηταν κατι σαν χρωσουσαμε στην Ισπανία, αν σας γραψω οτι βλέποντας το παιχνίδι περισσόστερο ενιωθα την χαρα οτι στειλαμε την Ισπανια πισω στο σπιτι της; Τι θα πειτε; η αλήθεια ειναι πως αυτο το συναισθημα το ενιωσα καθώς πιστευα πως κάτι χρωστουμε σε αυτή την ομάδα, σε αυτή την σχολή που τοσα χρονια ακομα και αν ειμασταν καποιες φορές καλύτεροι εμει, μας πλήγωνε
Να το ξεκαθαρισουμε κάτι η Ελλάδα δεν πέτυχε κατι, απλώς εκανε το καθηκον της και νικησε την Ισπανία, τιποτα λιγοτερο, τιποτα περισσότερο απο αυτό, ηταν υποχρέωση της Ελλάδας να νικήσει τους φουριας ροχας για δυο λογους, ο πρώτος ηταν και ειναι πολύ καλήυτερη ποιοτικά και ο δευτερος να καταλάβει, να καπαρωσει την πρώτη θεση
Αυτό το καταφερε και χωριις να ειμαστε υπερβολικοι εστρωσε τον δικο της δρομο δεν θα πω με ροδοπεταλα που ηταν η αρχική μου σκέψη να βαλω και στον τιτλο αλλά με ασφαλτο, εναν δρομο που πλέον μπορεί να πεπατησει με ασφαλεια και πιστη οτι μπορεί να φτασει μακριά σε αυτό το Ευρωμπάσκετ, όχι οτι αυτός ο δρομος ειναι πιο βατος, εχει στροφές, εχει επικυνδυνα σημεια που ωστόσο οπως ενας εμπειρος οδηγος καταφερνει να ξεπερνάει αυτά της μικρές παγιδες ετσι η εμπειρη εθνική μπορεί να ξεπερασει τα εμποδια και να προχωρησει, ποσο μακριά, αυτό το δειξει η ιδια η γαλανόλευκη, οι ίδιοι οι παιχτες
Γιατι να σω επειδή πολλοι μπορεί να γραφεται καλά τι λές οποιον και ετυχε η εθνική δυσκολα θα ηταν, φυσικά δεν διαφωμω καθώς εχουμε δει μεχρι τωρα ενα απροβλεπτο Ευρωμπάσκετ αλλά νομιζω πως διαφορετικο ειναι ενα μονοπάτι με Ισραηλ, Λιθουανιαή ή Λετονία στα προημιτελικά και πιθανον Τουρκια στα ημιτελικά και νομιζω διαφορετικο μονοπάτι θα ήταν ενα που θα επεφετε πανω αρχικά στην Γαλλία στους ”16”, με Γερμανια στα προημιτελικά και Σερβια στα ημιτελικά αν φταναμε βεβαια εκεί, με λιγα λογια θα το χαρακτηριζα και μονοπάτι του… θανατου
Μπορεί και να αποκλειστουμε απο το Ισραηλ (χτυπάω ξύλο) δεν λέω οτι θα ειναι ευκολο γιατυτο δεν εβαλα τα ροδοπέταλα στον τιτλο, ωστόσο σε καμια περιπτωση δεν ειναι επιπεδου Γαλλία, ή η Λιθουανια με την Λετονια επιπεδου Γερμανια ή Τουρκια επιπεδου Σερβια, φυσικά κρυβει παγιδες μια τετοια αναμετρηση κοντρα στο ΙΚσραηλ που εδειξε πολλά θετικά στοιχεια κοντρα σε Γαλλία και Σλοβενία (τους τρικολόρ τους κέρδισε) ωστόσο εχουμε εμεις τον πρώτο λόγο και τα πάντα ειναι στο χερι μας, γιαυτο χαρακτηρισα το μονπάτι της σαν ενας δρομο στρωμένος με ασφαλτο που η ίδια η ομάδα επέλεξε να βαδισει πάνω σε αυτό
Η Εθνική πραγματικά χθες ηταν χαρμα ιδέσθαι, μια οαση μια γαλανόλευκη που θέλουμε και μας αρεσει, μιλάω καταρχας για το πρώτο ημιχρονο εκεί που να ρωτάτε εμένα θα το χαρακτηριζα και ως το καλύτερο ημιχρονο της εθνικής σε αυτό το Ευρωμπάσκετ, ειλικρινά βλέποντας τον αγωνας δεν πιστευτα στα μάτια μου με αυτό που εβλεπα και γραφω για την ευστοχια απο τα 6.75, σε καποια στιγμη ειχαμε 8/10 σουτ και λέω βλέπω την εθνική ή την ΗΠΑ και τον Στεφ Καρι να στηνει πάρτι
Γιαυτο και η δθνική με αμυνα πραματικά εντυπωσιακή με καλές θεσεις, με αντιληψη με κλειστους διαδρομους ηταν πραγματικά απο ατσαλι εχτιζε και γτην επιθεση της και κάθε φορά που εβγαιναν μπροστα οι διεθνεις μας μυριζε καλάθι και δη τριποντο, πραγματικά τετοιο ημιχρονο δεν εχω ξανα δει και πιστευω οτι ειναι ο πραγματικος καθρευτης αυτης της εθνικής σε αντιθεση με αλλες φωνες (που σεβαστες ειναι και αυτές) που κανουν λογο οτι μαλλον ηταν μια ουτοπική εικονα
Στο δευτερο προφανως ηρθε η αντιδραση των Ισπανων που μην το ξεχνάμε επαιζαν το κεφάλι τους, με ηττα αποχαιρετουσαν την διοργανωση για πρώτη φορά μετα΄απο 33-34 χρονια, θα σας γελάσω οποτε δεν ειναι μικρό πράγμα, την περιμέναμε και την ζησαμε, προφανως δεν θα εμπαιναν ολα τα σουτ, καναμε λάθη τοσο στο τρανσιζιον οσο και στα μαρκαρισματα δινοντας ευκολους ποντους στην Ισπανια η οποία καταφερε να πάρει και προβάδισμα με 82-81 και σε αυτο βοήθησαν οι Μαριο Σαιντ-Σουπερι και Σεργιο Ντε Λαρεα δυο παιδιά 19 ετων ο πρώτος και 20 ο δευτερος που εβαλαν μαζι 19 πόντους και εκαναν απιστευτα πράγματα δεινοντας πως αυτη η ομάδα εχει μέλλον
Η γαλανόλευκη λοιπον εδειξε χαρακτηρα, παρότι βρέιθηκε με την πλάτη στο τοιχο απεναντι σε μια ομάδα που οχι καιγοταν αλλά… τσουρουφλιζονταν για την νικη, ναι το κρατω μαζι με το πάθος, την αυταπάρνηση σαν μην υπήρχε αλλο ματς.
Για να λέμε ωστόσο ολη την αλήθεια, η Ισπανια δεν εμεινε στο παιχνίδι μονο απο τα δυο εκπληκτικά νεαρά παιδιά που προανέφερα πάνω και τον Αριστεγκι αλλά και απο την διαιτησια, ναι χθες ζησαμε τον ευτελισμο της διαιτησίας, ζησαμε την γελοιποιηση της ιδια της διαιτησίας, μπορεί να ακουγονται υπερβολικοι χαρακτηρισμοι αλλά στο να μεινουν οι Ισπανοι στο παιχνίδι συνέβαλαν και αυτοι, δεν γινεται αλλοι ΝΒΑερ να παιρνουν βολές ακομα και με το… κοιταγμα στον αντιπαλο και ο Γιαννης να για να πάρει μια βολή να… παρακαλά οπως πολύ ευστοχα παρατηρησε ο Βασιλης Σπανουλης, δεν γινεται ο Σλουκας να διανυει μια αποσταση 5-7 μετρων να του γινονται τουλάχιστον τρια φαουλ μπορεί και τεσσερα, να ΜΗΝ δινεται κανενα και η μπάλα μετα στην ισπανια, δενε γινεται ο Γιαννης να φορτονεται με ενα ανυπαρκτο φαουλ, πραγματικά ο ορισμος και να ειναι μάλιστα και το τριτο του, του Σλουκα πάνω στον Αροστεγκι για τρεις βολές στα… 7”’ ενω το παιχνίδι ειχε κριθει και οπως φαινεται και απο το replay αέρα βρισκει, ειναι πολλά τα παράδειγματα με τους τρεις διαιτητες δεν ξέρω ποιο ηταν το οφελος τους και δεν θέλω να κατηγορισω αδικά κάποιους αλλά ανθρωπινα λάθη αυτά ΔΕΝ ηταν, συγνωμη κιολας, η FIBA πρέπει αμεσα να επανεξετάσει το θεμα ποιοι σφυριζουν και ειδικά τωρα μπαίνουνμε και στην,.. κανονική διοργανωση
Το πόσο επιδραστικος ειναι ο Γιαννης στο παιχνίδι της εθνικής το γνωριζαμε, μάλιστα το ειχα θιξει και εγω μεσα απο τα προηγουμενα αρθρα πως χωρις Γιαννη βλέπουμε και ειναι αλλη εθνική αλλά το χθεσινο το απέδειξε εις διπλουν, παρακάλω 25 πόντους, 14 ριμπάουντ και 9 ασιστ, δηλαδή οι ασιστ εφεραν αλλους 25 ποντους με λιγα λογια ο Γιαννης ειχε συμμετοχη ειτε εμμεσα, ειτε αμεσα στους 50 απο τους 90 ποντους της ομάδας, πραγματυικά μοναδικο, ασυλληπτο και εντυπωσιακό
Τωρα οσον αφορά το Ισραηλ, 21:45 την Κυριακή, η Εθνική θα πρέπει να επανλάβει την εμφανιση του πρωτου ηιχρονου, δεν εχει να φοβηθει τιποτα αλλά χρειάζεται προσοχη, η δική μας εθνική ετσι οπως την εχω ψυχολογισει ή του υψους ειναι εκεί που δεν ποιαένεται πραγματικά με τιποτα ή του βάθους και μάλιστα πολύ βαθους εκεί που τα πάντα ειναι πιθανα, πιστη, υπομονη και αυτα τα παιδιά απέδειξαν οτι μπορουν να φτασουν μακριά, οτι και να γινει ωστόσο πρέπει να ειμαστε κοντα στην εθνική και όχι απεναντι τους σε μια ενδεχομενη αποτυχια
