Σλουκας: ”Υπήρχαν αρκετές νύχτες, που δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά, ξυπνούσα από τις 5 το πρωί, αισθανόμουν ότι πρέπει να αποδείξω πολλά πράγματα”
Ο Κωστας Σλουκας μιλησε για την κατακτηση της Ευρωλιγκας στο ντοκιμαντερ της τελευταιας για το εβδομο αστερι του Παναθηναικου και αναφερθηκε τοσο στην φυγη του απο τονβ Ολυμπιακό οσο και την ονειρεμενει πρωτη χρονια στυς πράσινους
Για την απόφασή του αυτή, λοιπόν, είπε: «Για να είμαι ειλικρινής, είμαι πολύ κλειστός άνθρωπος. Όταν το είπα στους φίλους και στην οικογένειά μου εξεπλάγησαν. Σας είπα ότι ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση για όλους, ειδικά για εμένα. Φανταστείτε ότι υπήρχαν αρκετές νύχτες, που δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά. Ξυπνούσα από τις 5 το πρωί. Αισθανόμουν ότι πρέπει να αποδείξω πολλά πράγματα αυτήν τη χρονιά.
Οι άνθρωποι γύρω από τον Ολυμπιακό και ο προπονητής του Ολυμπιακού ξέρουν καλά τι έγινε. Για εμένα το πιο σημαντικό ήταν ότι ο κ. Γιαννακόπουλος και ο κόουτς Αταμάν πίστευαν ότι όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε κάτι σπουδαίο. Ακόμα και όσοι με έβριζαν στην αρχή, τώρα δεν μπορούν να πουν τίποτα».
Και συνέχισε για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας πέρυσι: «Το παιχνίδι με τη Φενέρ τελείωσε και μετά περάσαμε λίγο χρόνο με τις οικογένειές μας στο ξενοδοχείο. Από το Σάββατο το πρωί το μυαλό μου ήταν στο παιχνίδι (σ.σ. με τη Ρεάλ). Κάθε δευτερόλεπτο μού έμοιαζε με 2-3 ώρες. Φανταστείτε, πόσο πολύ ανυπομονούσα για αυτό το ματς. Δεν μπορούσα να μείνω στο δωμάτιο, το σκεφτόμουν όλη την ώρα. Ήμουν πνευματικά έτοιμος στο 100%. Και για αυτό έγινε ό,τι έγινε.
Μιλάμε για μια εξαιρετικά ταλαντούχα ομάδα, τη Ρεάλ, με εξαιρετικούς παίκτες. Ίσως και να ήταν καλύτερη ομάδα από εμάς. Ποιος ξέρει;
Το βράδυ πριν τον τελικό ήταν πολύ δύσκολο, γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Στις 7:30 ξύπνησα και όλο το σκεφτόμουν. Ήταν πολύ δύσκολες στιγμές, τις οποίες θα θυμάμαι μέχρι να πεθάνω.
Ο Γκραντ είναι X-factor για τον Παναθηναϊκό. Στο Final Four έπαιξε εξαιρετικά. Ο Βιλντόσα μπήκε στον τελικό και έπαιξε άψογη άμυνα στον Καμπάτσο, ενώ έβαλε και ένα κομβικό τρίποντο. Έδωσε το 100% των δυνατοτήτων του. Τον έχω πολύ ψηλά και τον σέβομαι.
Ο κόουτς με έβαλε μέσα και μου έδωσε την μπάλα. Έλεγα στους φιλάθλους ότι χρειαζόμαστε άλλα 20 λεπτά. Ο πρώτος στόχος ήταν αυτός. Αν το παιχνίδι ήταν κλειστό, θα είχαμε το πλεονέκτημα. Στα αποδυτήρια ο κόουτς ήταν πολύ ήρεμος.
Ήξερα ότι οι προσδοκίες της ομάδας για εμένα ήταν υψηλές. Ένιωθα, όμως, την εμπιστοσύνη της ομάδας και τη στιγμή που έπρεπε να κάνω το step up, ήμουν έτοιμος να το κάνω. Ο Καμπάτσο είναι καλός αμυντικός και ήξερα οτι αν πήγαινα να σουτάρω, θα προσπαθούσε να με κόψει. Οπότε το έκανα από μακριά, αλλά είχα αυτοπεποίθηση.
Στην επόμενη επίθεση παίξαμε το ίδιο. Έκανα μία ντρίμπλα και πήγα κοντά στο τρίποντο. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως αυτό το τρόπαιο είναι δικό μας».
